Przyznaj trzy wyjątkowe chwile byłemu stażyście

Znaczenie tekstu „Król mojego serca” Taylor Swift

Filmy autorstwa amerykańskiego autora piosenek

Zdjęcie Bena Foldsa dzięki uprzejmości Ricka Diamonda/WireImage/Timberland
Zdjęcia: Robert Clement

1. Leżę / Jedno wielkie wakacje – Moja poranna kurtka, piątek 12-4 rano
Jim James kontroluje pogodę. Jestem przekonany. Cały tłum obecny na tym epickim czterogodzinnym występie był przekonany. Ty też powinieneś. Przez cały występ James wykorzystywał nowo nabyte złe moce, aby uformować deszcz – który utrzymywał się, dopóki on i jego zespół nie weszli na scenę niczym hollywoodzki koordynator efektów specjalnych. Powolna ballada przyniosła lekką, atmosferyczną mżawkę. Podczas przerwy w secie niebo się przejaśniło, aby oszołomiona publiczność zlana deszczem mogła się przegrupować i spróbować się rozgrzać. Ale podczas tych dwóch piosenek – tych kolosalnych wyczynów epickiego rock and rolla z gitarą (w tym ostatnim gościnnie pojawił się Kirk Hammett z Metalliki) – chmury wezbrały i deszcz lał się strumieniami. James i jego towarzysze wsparli się i zasilali monsun, który wezwali, gdy ich energia przepłynęła przez całe tereny Bonnaroo. Pokaz świetlny przypominający koszmar epileptyczny sprawił, że tysiące świecących pałeczek w powietrzu podskakiwało i zacinało się po łukach, co w połączeniu z ulewnym deszczem nadało całej scenie wygląd starego, ziarnistego filmu. I och, jak się kołysali. Kiedy Lay Low dobiegł końca – w tym momencie deszcz nagle zmienił się z ulewnego w mżawkę – zawrotny nastolatek siedzący obok mnie objął mnie i powiedział, że to było najwspanialsze dziesięć minut w jego życiu. Nie mogłem się nie zgodzić.

2. Bitwa o Evermore – Robert Plant i Alison Krauss niedziela 18:15-19:45
Gdy tylko usłyszałem te niepowtarzalne riffy mandoliny, moje serce zabiło mocniej. To było w pewnym sensie spełnienie dziecięcych marzeń, zobaczyć Planta wykonującego tę piosenkę – prawdopodobnie moją ulubioną piosenkę Zeppelinów wszechczasów – a jeszcze bardziej zapadła w pamięć dzięki wsparciu anielskiej siły natury, jaką jest Alison Krauss. Diva bluegrassowa z pewnością pozostawiła większy ślad niż Sandy Denny na oryginalnym kawałku IV even stepping in at times to help mask Plant’s inability to hit the higher notes. Mimo że wokal Planta nie był w stanie dosięgnąć wysokich oktaw jego młodości, jego niezwyciężona prezencja na scenie i niezrównana pewność siebie gwiazdy rocka przełożyły się na niezapomniane wykonanie tego klasyka Zeppelinów.

3. Transatlantyk – taksówka śmierci dla Cutie, niedziela 19:00-20:30
Gdy słońce zaszło po raz ostatni nad Bonnaroo 2008 Death Cab for Cutie zakończył swój występ idealnym metaforycznym czapką na cały dzień i cały weekend (przepraszam, Spreadheads). W tym momencie trudno sobie wyobrazić bardziej zmęczonego, odwodnionego, obolałego, obolałego kaca, spalonego słońcem lub po prostu wypalonego, ale na króciutki moment podczas prawie dziesięciominutowego utworu wszystko to zniknęło. Fani przekazywali sobie kadzidełka, gdy chłodny wietrzyk przetoczył się przez boisko, ramię w ramię z epickimi rozmyślaniami Bena Gibbarda na temat separacji i izolacji. Trudno było nie zauważyć podobieństw, gdy tysiące mieszkańców Bonnaroo przygotowywało się do wyruszenia w podróż powrotną do domów w całym kraju i na świecie, a nasze, jakże, krótkie dni wspólnoty rozpadły się na tysiące oddzielnych światów i żyć, które utworzyły ocean tworzący wyspy, na których żadna wyspa nie powinna się znajdować. Mimo to, gdy ze łzami w oczach i na pożegnanie zjechaliśmy na I-24, pełne nadziei zakończenie piosenki brzmiało nam w uszach.

Jima Jamesa