„Fairytale” Aleksandra Rybaka to piosenka, która za pomocą metafory baśni oddaje słodko-gorzki charakter przeszłego romantycznego związku. Piosenka zaczyna się od nostalgicznego spojrzenia wstecz na młodzieńczą miłość, która była czysta i wydawała się przeznaczona, podobnie jak historie, które słyszymy jako dzieci. Piosenkarz wspomina dziewczynę, którą kiedyś znał i kochał, wskazując na głęboką więź, która od tego czasu stała się cenionym wspomnieniem. Użycie czasu przeszłego sugeruje, że tej miłości już nie ma, co przygotowuje grunt pod opowieść o utraconej miłości.
Refren „Fairytale” ukazuje złożony stan emocjonalny. Rybak wyznaje, że zakochał się w baśniowym aspekcie związku, pomimo bólu, jaki mu to sprawia. Sugeruje to tęsknotę za wyidealizowaną wersją miłości, którą często przedstawiają bajki, co wyraźnie kontrastuje z rzeczywistością jego sytuacji. Zdanie „Nie obchodzi mnie, czy stracę rozum, jestem już przeklęty” wskazuje na chęć przyjęcia szaleństwa miłości, przyznając, że jest już głęboko dotknięty jej utratą. Bajka jest w tym przypadku zarówno marzeniem, jak i przekleństwem, czymś pięknym, a jednocześnie nieosiągalnym.
W miarę rozwoju utworu Rybak opisuje burzliwy charakter związku, z jego wzlotami i upadkami, miłością i konfliktami. Emocjonalny rollercoaster wskazuje na pełne pasji relacje, które mogą zarówno podnosić na duchu, jak i niszczyć. Ostatnie wersety wyrażają żal i tęsknotę za ponownym połączeniem się z utraconą miłością. Bajka, w której się zakochał, to nie tylko wyidealizowana miłość, ale także nadzieja na nowy początek z dziewczyną, o której nie może zapomnieć. „Bajka” Rybaka to przejmująca refleksja nad nieprzemijającą siłą miłości i bólem jej braku, otulona ponadczasowym urokiem baśni.