„Costumbres” Rocío Durcala to przejmująca ballada, która zagłębia się w złożoność miłości i ból rozstania. Tytuł utworu, który po angielsku oznacza „Nawyki”, przygotowuje grunt pod narrację o walce pomiędzy tęsknotami serca a siłą przyzwyczajeń. Durcal, znana ze swojego emocjonalnego przekazu i wkładu w gatunek latynoskich ballad, wnosi do tekstów głębię uczuć, która rezonuje z wieloma osobami, które doświadczyły podobnego emocjonalnego zamętu.
Tekst nawiązuje do rozmowy dwojga byłych kochanków, w której bohaterka błaga byłego partnera, aby opowiedział o swoim życiu i wyznaje jej przekonanie, że nie może o niej zapomnieć. To podkreślanie niemożności kontynuacji sugeruje głęboką więź, która utrzymuje się pomimo zakończenia ich romantycznego związku. Powtarzanie słowa „siempre volverás” (zawsze wrócisz) podkreśla cykliczność ich przywiązania, sugerując trudność wyrwania się ze schematów utrwalonych podczas wspólnego czasu.
Refren ukazuje surową rzeczywistość: obie strony utraciły miłość, którą kiedyś łączyły, zastąpioną teraz przez urazę i obojętność. Bohaterka jednak wyznaje, że tęskni za dawnym kochankiem, przyznając, że siła przyzwyczajenia – wygoda i zażyłość z przeszłości – jest silniejsza niż sama miłość. To objawienie odnosi się do kondycji ludzkiej, gdzie czasami rutyna i wspólne doświadczenia mogą stworzyć więź trudną do zerwania, nawet jeśli fundament emocjonalny się rozpadł. „Costumbres” to świadectwo trwałej siły pamięci i słodko-gorzkiego uścisku przeszłości w teraźniejszości.