„Atlantis” Seafreta to przejmująca ballada, która zagłębia się w emocjonalne zamieszanie związane z rozpadającym się związkiem, używając metafory legendarnego zatopionego miasta, aby zilustrować upadek niegdyś mocnej więzi. Brytyjski duet muzyczny, znany z emocjonalnego opowiadania historii i folkowo-popowego brzmienia, oddaje esencję złamanego serca i walki o pogodzenie się z końcem romansu. Melancholijna melodia utworu uzupełnia introspektywny tekst, tworząc potężną narrację o stracie i rezygnacji.
Początkowe wersy przedstawiają ponurą scenę z opuszczonymi drzewami i poczuciem izolacji, sugerując pustkę, która następuje po separacji. Odniesienie do „chwiejnego gruntu” sugeruje, że związek został zbudowany na kruchym fundamencie, który pod presją może się zawalić. Powtarzające się zdanie: „Nie mogę nas ocalić, moja Atlantydo, upadniemy” potęguje poczucie bezradności, gdy mówiący przyznaje, że nie jest w stanie zapobiec nieuniknionemu upadkowi. Obraz budowania i burzenia odzwierciedla cykliczną naturę ich wysiłków, gdzie każda próba ratowania relacji ostatecznie prowadzi do dalszego zniszczenia.
W całej piosence wzajemne oddziaływanie „serca” i „głowy” oznacza wewnętrzny konflikt doświadczany podczas rozstania, kiedy emocjonalne przywiązanie i racjonalna realizacja są sprzeczne. Teksty dają poczucie ostateczności i akceptacji, ponieważ mówca przyznaje się do nieodwracalnych szkód spowodowanych słowami i czynami. „Atlantis” Seafret przemawia do każdego, kto stanął przed trudną decyzją o odpuszczeniu, uznając, że pewnych rzeczy raz zepsutych nie da się naprawić, podobnie jak zaginionego miasta, którego nigdy nie można odzyskać z morza.